🚨 लग्नाची सक्ती नाकारली — १९ वर्षांच्या आलियाने तालिबानला चकवत टॅक्सीने केलं जीवघेणं पलायन!

😰 एक मुलगी, एक टॅक्सी आणि जीव धोक्यात टाकणारा निर्णय…

कल्पना करा — तुम्ही घरून खोटं सांगून बाहेर पडता. सोबत फक्त एक बहीण. रस्त्यावर कुठेही पकडलं गेलात तर थेट शिक्षा. पण तरीही तुम्ही निघता — कारण स्वप्न सोडायचं नाहीये.

हीच कहाणी आहे अफगाणिस्तानातील १९ वर्षांच्या आलियाची. (नाव बदलले आहे)

तालिबानची राजवट. लग्नाचा दबाव. आणि शिक्षणाची तीव्र आस — या तिघांच्या संघर्षातून जन्माला आलेली ही कहाणी वाचताना डोळे ओले झाल्याशिवाय राहणार नाहीत.

🔒 तालिबानच्या राजवटीत मुलींचं आयुष्य = एक जिवंत तुरुंग

५ वर्षांपूर्वी तालिबान सत्तेत आलं आणि अफगाणिस्तानातील लाखो मुलींचं भविष्य एका झटक्यात उद्ध्वस्त झालं.

आज तिथे —

• 📚 १२ वर्षांवरील मुलींना शाळा-कॉलेज बंद
• 🚗 एकट्याने प्रवास करण्यावर बंदी — पुरुष सोबत हवाच
• 💼 नोकरीच्या संधी जवळजवळ शून्य
• 🌳 पार्कमध्ये जाण्यावर बंदी
• 💇 ब्युटी पार्लर बंद

संयुक्त राष्ट्रांच्या आकडेवारीनुसार अफगाणिस्तानातील चारपैकी तीन नागरिक मूलभूत गरजाही भागवू शकत नाहीत. अशा देशात शिक्षणाशिवाय मोठ्या होणाऱ्या मुलींसाठी एकच “भविष्य” — घर, चूल आणि लग्न.

🚕 आलियाचं धाडस — खोटं सांगितलं, टॅक्सी केली, निघाली!

दायकुंडी प्रांतातील आलियावर घरून लग्नासाठी प्रचंड दबाव होता. पण तिच्या मनात एकच विचार होता — “मला शिकायचं आहे.”

तिने घरी सांगितलं — “मित्र-मैत्रिणींना भेटायला जातेय.”

प्रत्यक्षात मात्र तिने चुलत बहिणीसोबत टॅक्सी केली आणि निघाली शेकडो किलोमीटर दूर असलेल्या काबूलच्या दिशेने — कोणताही पुरुष नातेवाईक सोबत नाही.

😨 तालिबानच्या नियमानुसार हे थेट गुन्हा होता. पकडलं गेलं असतं तर…

दोघींनी संपूर्ण शरीर झाकलं — फक्त डोळेच दिसतील इतपत. श्वास रोखून धरत एकेक चौकी पार केली.

आणि सुदैवाने एकाही चौकीवर थांबवलं नाही.

काबूल गाठलं ✅
इंग्रजी कोर्सला प्रवेश घेतला ✅
स्वप्न जगणं सुरू केलं ✅

आलिया सांगते — “मी दायकुंडीतच राहिले असते तर लग्नाला भाग पाडलं असतं. मला नरकात जगल्यासारखं वाटत होतं.”

💔 शमाची कहाणी — डॉक्टर व्हायचं होतं, झाली दोन मुलांची आई

आलियासारख्याच शमाचीही मोठी स्वप्नं होती. डॉक्टर व्हायचं होतं. तालिबान येण्यापूर्वी तिने अनेक लग्नाचे प्रस्ताव नाकारले होते — “आधी शिकायचं आहे” म्हणून.

पण तालिबान आलं, शाळा बंद झाल्या, आणि घरून दबाव वाढत गेला.

चार वर्षांपूर्वी लग्न झालं. आज तिच्यावर दोन लहान मुलांची जबाबदारी — त्यात एक नवजात बाळ.

शमाची आई डोळ्यात पाणी आणत सांगते —

“मला वाटायचं माझी मुलगी शिकेल, काम करेल. मी स्वतः अशिक्षित आहे — पण हे दृष्टी नसल्यासारखं आहे.”

शमा म्हणते —

“बंदी नसती तर मी आतापर्यंत डॉक्टर होण्याच्या जवळ पोहोचले असते. चित्रपटात महिलांना शिकताना पाहते तेव्हा अस्वस्थ होते. मी फक्त मुलांसाठीच जगतेय असं वाटतं.”

😔 नोराची भीती — “४ वर्षे वाट पाहतेय, आता आशाच नाही”

शमाची धाकटी बहीण नोरा (१८ वर्षे) सांगते —

“मला जणू तुरुंगात असल्यासारखं वाटतं. बाहेर जायला भीती. घरात लग्नाचा दबाव. आणि शाळा सुरू होण्याची आता आशाच नाही.”

“४ वर्षांपेक्षा जास्त काळ मी त्या एका घोषणेची वाट पाहतेय — पण ती येणार नाही असं वाटतंय.”

हे वाचताना मन जड होतं — कारण नोरासारख्या लाखो मुली आज हेच जगतायत.

🎙️ तालिबान काय म्हणतं? — फक्त आश्वासने, उत्तर शून्य!

Ab Times 24 ने शिक्षण मंत्रालयाला विचारल
उत्तर? शून्य. कोणताही प्रतिसाद नाही.

५ वर्षे झाली. आश्वासने आहेत. बदल नाही.

🌍 जगाला काय वाटतं?

आंतरराष्ट्रीय समुदाय वारंवार तालिबानवर दबाव आणतो. संयुक्त राष्ट्रे निषेध नोंदवते. पण अफगाण मुलींच्या आयुष्यात प्रत्यक्ष बदल शून्य.

आलियासारख्या मोजक्याच मुली धाडस करू शकतात — कारण त्यांच्याकडे थोडी आर्थिक क्षमता आहे. पण बहुतांश मुलींकडे ना पैसे आहेत, ना संधी, ना आधार.

त्या फक्त वाट पाहत आहेत. एका बदलाची. एका घोषणेची.

ती घोषणा कधी येणार — हा प्रश्न आजही अनुत्तरित आहे. 💔